Nadciśnienie oporne

Nadciśnienie oporne - najczęściej oporne nadciśnienie tętnicze rozpoznawane jest wtedy, gdy mimo stosowania minimum trzech różnych leków powodujących obniżenie ciśnienia (w tym leku moczopędnego) we właściwych dawkach i odpowiednim skojarzeniu nie można osiągnąć prawidłowych wartości ciśnienia. Częstość rozpoznawania nadciśnienia opornego ciągle rośnie. Wyraźnie częściej problem ten dotyczy pacjentów starszych i z dodatkowymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego.

Oporność nadciśnienia najczęściej (w 44%) wynika ze stosowania nie w pełni optymalnej terapii farmakologicznej, nietolerancji lub uciążliwych działań niepożądanych stosowanych leków (w 22%), nieprzestrzegania zaleceń lekarskich (w 10%) oraz z powodu nierozpoznanego nadciśnienia wtórnego (w 10%).

Przyjmuje się, że do 10% przypadków nadciśnienia tętniczego może być związane z przewlekłym nadużywanie alkoholu. Palenie papierosów także osłabia działanie leków obniżających ciśnienie.

Dobierając leki obniżające ciśnienie należy indywidualizować terapię – należy brać pod uwagę choroby współistniejące z nadciśnieniem tętniczym np.: choroby oskrzeli, niewydolność serca, cukrzycę, osteoporozę, przerost gruczołu krokowego.

Okazuje się także, że zmieniając standardową porę podania leków hipotensyjnych z godzin porannych na popołudniowe i wieczorne, można uzyskać normalizację ciśnienia u ponad 60% pacjentów, którzy wcześniej leczeni byli nawet kilkoma lekami podawanymi rano.

Jedną z częstszych przyczyn nieskutecznej terapii są interakcje leków hipotensyjnych z innymi lekami przyjmowanymi przewlekle przez chorych, np.: niesteroidowymi lekami przeciw zapalnymi (NLPZ), lekami zobojętniających kwaśność soku żołądkowego czy niektórymi preparatami ziołowymi.

Innymi przyczynami nieskutecznego leczenia nadciśnienia tętniczego mogą być otyłość czy dieta bogatosodowa.